ขับไป บ่นไป
ขับไป-บ่นไป<br> ช่างภาพมีนิสัยเสียอย่างหนึ่งที่คล้ายๆกัน คือสิ่งใดที่พบเห็นเป็นประจำจนชินตาก็มักไม่ค่อยสนใจ หรือบางครั้งก็ผลัดวันประกันพรุ่ง พรุ่งนี้ก็ได้ ค่อย<br>ถ่ายมันหนีไม่ไปไหน อะไรทำนองนี้ จนหลายๆครั้ง ทำให้เราเสียโอกาส ที่จะบันทึกภาพสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไป โดยไม่สามารถย้อน<br>เวลากลับไปถ่ายใหม่ ทำให้ความเสียดาย เกิดขึ้นในความรู้ของช่างภาพโดยไม่รู้จักจบสิ้น<br> ช่วงนี้กระแสอนุรักษ์ต้นไม้ริมทางกำลังมาแรง บางแห่งก็เป็นข่าวเป็นคราวกันใหญ่โต ถึงขั้นประท้วง และแจ้งความจับกันวุ่น ระหว่างฝ่ายอนุรักษ์<br>กับผู้มีหน้าที่ตัดๆๆ ใครผิดใครถูก ก็แล้วแต่มุมมองใคร<br>บ้างก็ว่าควรตัด เพราะเวลาเกิดอุบัติเหตุรถเสียหลักไปชนต้นไม้ข้างถนน <br>เกิดความสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สินอย่างแรง !!!...<br>บ้างก็ว่าควรตัด แต่ตั้งข้อสังเกตุว่าตัดไม้แล้ว เวลาเอาไปขาย เงินเข้ากระเป๋าใคร<br>บางที่เกณฑ์นักเรียนมาปลูก แต่พอผู้มีหน้าที่ตัดไปขาย แล้วเงินเข้ากระเป๋าใคร !!!..<br> บ้างก็ว่าไม่ควรตัด เพราะเห็นว่าต้นไม้กว่าจะโตได้ขนาดนี้ต้องใช้เวลานับร้อยๆปี<br>บางแห่งเป็นจุดขาย ของจังหวัด นักท่องเที่ยวนิยมแวะถ่ายรูปเพราะมีทัศนียภาพสวยงาม<br> .......<br>ความจริงรัฐบาลควรจะออกมาตรการให้ชัดเจน <br>ว่าสมควรปลูกหรือไม่ กับต้นไม้ข้างถนนหลวง <br>... วันนี้ขับรถกลับบ้านเล่นๆเพลินๆ เลยแวะถ่ายรูปอุโมงค์ต้นยาง ที่ขับผ่านทุกวันจนรู้สึกเฉยๆ แต่นึกขึ้นได้ว่าหากเจ้าของสวนเกิดตัดต้นยางทิ้ง<br>เพื่อปลูกใหม่ คงไม่มีมุมนี้ ถึงมีก็อีกนานไม่ต่ำกว่าสิบปี<br> บอกแล้วว่าช่างภาพมักนิสัยเสียแบบนี้กันเกือบทุกคน
