สิ่งเดียวที่เราเชื่อได้ นั้นคือตัวเราเอง และความโดดเดี๋ยว ไม่ต่างจากสายน้ำสายเดิม ที่ยังคงแบ่งปันความอบอุ่นและสดชื่นมาให้เรามีความสุข พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า วินาทีนั้นรถไฟขบวนยาวพึ่งแล่นผ่านเราไป ผมวางกล้องไว้ที่พื้น ใช้ก้อนหินที่ไม่หนามากก้อนนึง หนุนให้ชิ้นเลนส์ลอยอยู่ในระดับที่พอดี 10-22mm. ได้ภาพที่กว้างพอดีๆเหมาะกับ DSLR พันธุ์อึดอย่าง Canon 60D ที่เดินทางไปกับผมทุกทริป ไม่เคยทิ้งกัน

0/300

ส่งความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็นสำหรับรูปภาพนี้ มาร่วมแชร์ความรู้สึกกัน